Η Προίκα Μας

Η Κρήτη

Τόπος ευλογημένος, εύφορος. Μια ρίζα που χάνεται στα βάθη των αιώνων και ένας πολιτισμός που ακόμα εμπνέει…

Η ιστορία ξεκινά από τον Δία, που σύμφωνα με τη μυθολογία, θράφηκε από την Αμάλθεια με όλα τα καλά, μεταξύ αυτών και το γάλα της κατσίκας και τα παράγωγά του. Λίγο παρακάτω συναντούμε τον Μίνωα και τον πολιτισμό της αφθονίας και της ευημερίας. Στα μέσα του περασμένου αιώνα, η αρχαιολογική σκαπάνη θα φέρει στο φως πιθάρια για την αποθήκευση πρώτων υλών και σκεύη κατάλληλα για τυροκομεία, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι στην Κνωσσό έδιναν ιδιαίτερη έμφαση στη συλλογή αγαθών και τη μεταποίησή τους σε προϊόντα κύρους.

Άραβες, Οθωμανοί και Βένετοι, όπως και τόσοι άλλοι – κατακτητές και επισκέπτες – γεύτηκαν τους θησαυρούς της Κρητικής Γης ,εκτίμησαν την άριστη πρώτη ύλη, διδάχτηκαν από τους ντόπιους τις τέχνες της μεταποίησης, μετέφεραν γνώση και έμπνευση στους τόπους τους, δημιούργησαν, εξελίχθηκαν…

Στις μέρες μας, η παράδοση συναντά την καινοτομία και η φιλοξενία του Κρητικού καθιστά τον τόπο σημαντικό παράγοντα ανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας σε βασικούς τομείς όπως ο τουρισμός, ο πρωτογενής τομέας και φυσικά η μεταποίηση.

Το Ρέθυμνο

…της άγριας ομορφιάς και των αντιθέσεων.

Φαράγγια και παραλίες, βουνοκορφές και κάμποι, νερά που αναβλύζουν από τις πηγές και ζώα που βόσκουν ελεύθερα και μεγαλώνουν με χόρτα και βότανα στις πλαγιές της βουνών, στις άκρες των βράχων.

Ο Νομός με τους 1000 βοσκούς και τα 70 τυροκομεία.

Άνθρωποι του μόχθου και της περηφάνιας, με γνώση βγαλμένη από την πείρα και την παρατήρηση, κληροδοτούν στις νεότερες γενιές την αγάπη και τη σοφία για την «τέχνη» της τυροκομίας, για τη φύση, τα ζώα και τον άνθρωπο!

Το Αμάρι

…η καρδιά της Κρήτης

Στα πόδια του Ψηλορείτη απλώνεται η καταπράσινη κοιλάδα με τα δεκάδες χωριά και τους ατέλειωτους ελαιώνες. Με τον σπάνιο φυσικό πλούτο και τα 1642 αυτόχθονα και αυτοφυή είδη χλωρίδας.

Κατσίκες και πρόβατα βόσκουν τα άγρια βότανα και τα χορταρικά, πίνουν το νερό της πηγής και ξαποσταίνουν κάτω από τις μηλιές και τις κερασιές.

Για να δώσουν το άλλο πρωί το γάλα τους, εκείνο που θες να δώσεις στο παιδί σου, να το πήξεις για το τυρί σου, να πάρεις τον αφρό του και να το αλείψεις στο ψωμί σου.